Είπε, δηλαδή, ότι η πορεία των ανθρώπων στη ζωή μοιάζει με τα πλήθη που συχνάζουν στις πανηγύρεις. Όπως εκεί μαζεύονται κάθε λογής άνθρωποι και έρχεται όποιος έχει την ανάγκη του άλλου (άλλος βιάζεται να πουλήσει το εμπόρευμά του για τα χρήματα και το κέρδος, άλλος έρχεται να επιδείξει τη σωματική του δύναμη για χάρη της δόξας και υπάρχει και τρίτο είδος, το πιο ελεύθερο, που πηγαίνει για να δει τους τόπους και τα ωραία δημιουργήματα, τα αξιόλογα έργα και λόγια, τα οποία επιδεικνύονται συνήθως στις πανηγύρεις), έτσι και στη ζωή μαζεύονται κάθε λογής άνθρωποι στο ίδιο σημείο ανάλογα με τις επιδιώξεις τους΄ άλλοι καταλαμβάνονται από την επιθυμία για χρήματα και πολυτέλεια, άλλοι από τον πόθο της εξουσίας και της αρχηγίας και τους κυριεύουν μανιασμένες φιλονικίες. Ο πιο αγνός τύπος ανθρώπου όμως είναι αυτός που επιλέγει τη θεώρηση των πιο ωραίων, τον οποίο αποκαλεί φιλόσοφο.

Ωραία είναι λοιπόν η παρατήρηση ολόκληρου του ουρανού και των αστεριών που κινούνται σ' αυτόν, αν μπορεί κάποιος να διακρίνει την τάξη τους΄ και αυτό είναι τέτοιο με τη συμμετοχή του Πρώτου και του Νοητού. Και αυτό το Πρώτο, είπε, είναι η ουσία των αριθμών και των λόγων, σύμφωνα με τους οποίους όλα τούτα έχουν τακτοποιηθεί με επιμέλεια και οργανωθεί όπως πρέπει, και η σοφία, η αληθινή επιστήμη, είναι αυτή που ασχολείται με τα ωραία, τα πρώτα, τα θεϊκά και αμόλυντα, που μένουν πάντοτε τα ίδια και έτσι όπως είναι, με τη συμμετοχή των οποίων θα μπορούσε να πει κανείς και τα άλλα ωραία΄ φιλοσοφία είναι η επιδίωξη μιας τέτοιας παρατήρησης.

Ωραία είναι, είπε ο Πυθαγόρας, και αυτή η φροντίδα για την παιδεία, που συντελεί στη βελτίωση των ανθρώπων.