1.2 Ο άνθρωπος του μυστηρίου - ένα πορτρέτο


«Βλέπω τον εαυτό μου να περικλείεται από ένα μπλε φως», λέει μία από τις αγωγούς που επικοινώνησαν με τον Νοστράδαμος. «Είναι καθιστός με ένα φτερό στο χέρι και ετοιμάζεται να γράψει, ωστόσο δείχνει ότι θέλει να μας μιλήσει. Κοιτάζει προς το γυαλί τώρα. Του δείχνω ένα κασετόφωνο, που του φαίνεται εξωπραγματικό. «Ένα μηχάνημα που μπορεί να αιχμαλωτίσει τον ήχο της ανθρώπινης φωνής μοιάζει μαγικό στα μάτια μου», λέει. «Ναι, είναι το κουτί της μαύρης μαγείας μας», απαντά χιουμοριστικά η Ντολόρες. «Αιχμαλωτίζει τη φωνή και μετά μπορούμε να την ακούσουμε ξανά, η φωνή επιστρέφει σ' εμάς όποτε το θελήσουμε.
«Βλέπω το πρόσωπο του Νοστράδαμος όλο και περισσότερο με τα εσωτερικά μου μάτια», συνεχίζει η γυναίκα-αγωγός. Για κάποιο λόγο τον είδα να φορά ένα μάλλινο σκούφο τραβηγμένο κάτω από τα αυτιά. Μου ήταν πολύ δύσκολο να τον ζωγραφίσω΄ δεν είμαι απόλυτα ικανοποιημένη από το σκίτσο μου. Το βασικό μου πρόβλημα ήταν πως ό,τι και να έκανα δεν μπορούσα να αναπαράγω την ένταση των ματιών του»...

«Ο ίδιος ο Νοστράδαμος επέμενε συνεχώς και έντονα, ότι ήταν ζωντανός, πως δεν μίλαγα με τους νεκρούς. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό γι' αυτόν. Και φυσικά, είχα κι εγώ αυτή την αίσθηση.  Μου εκδήλωνε όλη τη γκάμα των συναισθημάτων που ορίζουν ένα ζωντανό ανθρώπινο ον με ιδιαίτερα έντονη προσωπικότητα: άλλοτε εκνευριζόταν, ήταν ανυπόμονος, αγχωνόταν ή ήταν ευσυγκίνητος. Συχνά θύμωνε για το πώς είχαν μεταφραστεί τα τετράστιχα του. Άλλες πάλι φορές εκδήλωνε μια πηγαία αίσθηση του χιούμορ. Αυτές τις στιγμές μάς έκανε αστεία σε σημείο που να γίνεται ευέξαπτος απέναντι σε ορισμένες καταστάσεις. Όλες τις φορές γνώριζα πως επικοινωνούσα με έναν ζωντανό άνθρωπο με σάρκα και οστά και όχι με ένα πνεύμα.

«Τα συναισθήματά μου απ' αυτήν την πρωτοφανή συνάντησή μας με τον Νοστράδαμο», γράφει τώρα η Ντολόρες, «δεν περιγράφονται. Το κυριότερο ήταν η δυσπιστία, καθώς είχα θεωρήσει πως αυτό το έργο - ένα  πραγματικά επαναστατικό επίτευγμα ήταν αδύνατον να επιτευχθεί. Αισθάνθηκα, ωστόσο, πως αν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, τότε τίποτα, μα τίποτα, δεν ήταν απίθανο στη ζωή. Αφού καταφέραμε να υπερπηδήσουμε τα εμπόδια και τα όρια του χώρου και του χρόνου, τι άλλο να μας σταματήσει;


Γνώριζα πως θα μας επιτρεπόταν να επιστρέψουμε ξανά και ξανά στη Γη και στο έργο μας, όσες φορές επιθυμούσαμε, για να αναζητήσουμε και να ανακαλύψουμε τη χαμένη γνώση. Δεν μπορούσα ούτε καν να φανταστώ πόσο μάλλον να αντιληφθώ τι εκπληκτικές περιπέτειες και επιγνώσεις υπήρχαν τελικά για μας πίσω από τον μαγικό καθρέφτη».
«Διαπίστωσα ακόμα», συνεχίζει η Ντολόρες, «ότι όπως συμβαίνει και στη ζωή μας, έτσι και τα τετράστιχα, αλλά και μεμονωμένες φράσεις του Νοστράδαμος, έχουν πολλαπλές ερμηνείες, καθώς τα γεγονότα είναι επαναλαμβανόμενα και κυκλικά στο χρόνο. Είδε, λοιπόν, ο Νοστράδαμος την Ιστορία να επαναλαμβάνεται πολλές φορές μέσα στους πέντε αιώνες που καλύπτουν οι προφητείες του».